Естелік мекені – Оразбай Сарыбаев

Бос дала, көне жолдар салған ізім,
Жүріп өткен белесім, жаз бен күзім.
Жусан иісі, біз еккен жасыл желек,
Әлі тұр сақтап табиғат сағынышын.

Өшпеген еш бейнесінен естелігім,
Кешегі күн құшақтап ап шерлі түнін.
Желге ілессе үйірлі бір топ жылқы,
Дүбірінен дүрсілдейді кеш көңілім.

Ескі үйдің терезесін шаңы басқан,
Іші де үнсіз, шатық та бағы қашқан.
Жарықтан шоқ жұлдыз төгіле түссе,
Ауылдасы келгендей, жыры дастан.

Өзен, көл, мөлдір бұлақ аққуы да,
Күлксіз күйін шертеді шалқарында,
Жылу іздеп жағалау жүдеу тартып,
Бір қиқу да естілмейді айдынында.

Қарт төбенің орындығы бұрыштағы,
Тербеледі үнсіз тырс сыбырлағы.
Сағынғандай сыр шертіп өз бетімен,
Айтқысы кеп алыс шақ қызықтарды.

Күн батады баяу ғана жоталардан,
Көңіл шіркін кетпейді сол алаңнан.
Ескі үйім қазынам, мәңгі өшпес,
Ғұмыр сазы сыңғырлап түп санадан.

Автор: Оразбай Сарыбаев